5.7.6.1
वयो॒ वा अ॒ग्निर्यद॑ग्नि॒चित् प॒क्षिणो᳚ऽश्नी॒यात् तमे॒वाग्निम॑द्या॒दार्ति॒मार्च्छे᳚थ्संवथ्स॒रं व्र॒तं च॑रेथ्संवथ्स॒रं हि व्र॒तं नाति॑ प॒शुर्वा ए॒ष यद॒ग्निर्हि॒नस्ति॒ खलु॒ वै तं प॒शुर्य ए॑नं पु॒रस्ता᳚त्प्र॒त्यञ्च॑मुप॒ चर॑ति॒ तस्मा᳚त्प॒श्चात्प्राङु॑प॒चर्य॑ आ॒त्मनोऽहिं॑सायै॒ तेजोऽ॑सि॒ तेजो॑ मे यच्छ पृथि॒वीं य॑च्छ २५ पृथि॒व्यै मा॑ पाहि॒ ज्योति॑रसि॒ ज्योति॑र्मे यच्छा॒न्तरि॑क्षं यच्छा॒न्तरि॑क्षान्मा पाहि॒ सुव॑रसि॒ सुव॑र्मे यच्छ॒ दिवं॑ यच्छ दि॒वो मा॑ पा॒हीत्या॑है॒ताभि॒र्वा इ॒मे लो॒का विधृ॑ता॒ यदे॒ता उ॑प॒दधा᳚त्ये॒षां लो॒कानां॒ विधृ॑त्यै स्वयमातृ॒ण्णा उ॑प॒धाय॑ हिरण्येष्ट॒का उप॑ दधाती॒मे वै लो॒काः स्व॑यमातृ॒ण्णा ज्योति॒र्॒हिर॑ण्यं॒ यथ्स्व॑यमातृ॒ण्णा उ॑प॒धाय॑ २६ हिरण्येष्ट॒का उ॑प॒दधा॑ती॒माने॒वैताभि॑र्लो॒काञ्ज्योति॑ष्मतः कुरु॒तेऽथो॑ ए॒ताभि॑रे॒वास्मा॑ इ॒मे लो॒काः प्र भा᳚न्ति॒ यास्ते॑ अग्ने॒ सूर्ये॒ रुच॑ उद्य॒तो दिव॑मात॒न्वन्ति॑ र॒श्मिभिः॑ ।ताभिः॒ सर्वा॑भी रु॒चे जना॑य नस्कृधि ॥ या वो॑ देवाः॒ सूर्ये॒ रुचो॒ गोष्वश्वे॑षु॒ या रुचः॑ ।इन्द्रा᳚ग्नी॒ ताभिः॒ सर्वा॑भी॒ रुचं॑ नो धत्त बृहस्पते ॥ रुचं॑ नो धेहि २७ ब्राह्म॒णेषु॒ रुचं॒॒ राज॑सु नस्कृधि ।रुचं॑ वि॒श्ये॑षु शू॒द्रेषु॒ मयि॑ धेहि रु॒चा रुच᳚म् ॥ द्वे॒धा वा अ॒ग्निं चि॑क्या॒नस्य॒ यश॑ इंद्रि॒यं ग॑च्छत्य॒ग्निं वा॑ चि॒तमी॑जा॒नं वा॒ यदे॒ता आहु॑तीर्जु॒होत्या॒त्मन्ने॒व यश॑ इंद्रि॒यं ध॑त्त ईश्व॒रो वा ए॒ष आर्ति॒मार्तो॒ऱ्यो᳚ऽग्निं चि॒न्वन्न॑धि॒ क्राम॑ति॒ तत्त्वा॑ यामि॒ ब्रह्म॑णा॒ वन्द॑मान॒ इति॑ वारु॒ण्यर्चा २८ जु॑हुया॒च्छान्ति॑रे॒वैषाग्नेर्गुप्ति॑रा॒त्मनो॑ ह॒विष्कृ॑तो॒ वा ए॒ष यो᳚ऽग्निं चि॑नु॒ते यथा॒ वै ह॒विः स्कन्द॑त्ये॒वं वा ए॒ष स्क॑न्दति॒ यो᳚ऽग्निं चि॒त्वा स्त्रिय॑मु॒पैति॑ मैत्रावरु॒ण्यामिक्ष॑या यजेत मैत्रावरु॒णता॑मे॒वोपै᳚त्या॒त्मनोऽस्क॑न्दाय॒ यो वा अ॒ग्निमृ॑तु॒स्थां वेद॒र्तुरृ॑तुरस्मै॒ कल्प॑मान एति॒ प्रत्ये॒व ति॑ष्ठति संवथ्स॒रो वा अ॒ग्निर् २९ ऋतु॒स्थास्तस्य॑ वस॒न्तः शिरो᳚ ग्री॒ष्मो दक्षि॑णः प॒क्षो व॒र्॒षाः पुच्छं॑ श॒रदुत्त॑रः प॒क्षो हे॑म॒न्तो मध्यं॑ पूर्वप॒क्षाश्चित॑योऽपरप॒क्षाः पुरी॑षमहोरा॒त्राणीष्ट॑का ए॒ष वा अ॒ग्निरृ॑तु॒स्था य ए॒वं वेद॒र्तुरृ॑तुरस्मै॒ कल्प॑मान एति॒ प्रत्ये॒व ति॑ष्ठति प्र॒जाप॑ति॒र्वा ए॒तं ज्यैष्ठ्य॑कामो॒ न्य॑धत्त॒ ततो॒ वै स ज्यैष्ठ्य॑मगच्छ॒द्य ए॒वं वि॒द्वान॒ग्निं चि॑नु॒ते ज्यैष्ठ्य॑मे॒व ग॑च्छति पृ॒थि॒वीं य॑च्छ॒ यथ्स्व॑यमातृ॒ण्णा उ॑प॒धाय॑
vayo vā agniryadagnicit pakṣiṇő'śnīyāt tamevāgnimadyādārtimārcche̋thsaṃvathsaraṃ vrataṃ carethsaṃvathsaraṃ hi vrataṃ nāti paśurvā eṣa yadagnirhinasti khalu vai taṃ paśurya enaṃ purastā̋tpratyañcamupa carati tasmā̋tpaścātprāṅupacarya ātmano'hiṃsāyai tejo'si tejo me yaccha pṛthivīṃ yaccha 25 pṛthivyai mā pāhi jyotirasi jyotirme yacchāntarikṣaṃ yacchāntarikṣānmā pāhi suvarasi suvarme yaccha divaṃ yaccha divo mā pāhītyāhaitābhirvā ime lokā vidhṛtā yadetā upadadhā̋tyeṣāṃ lokānāṃ vidhṛtyai svayamātṛṇṇā upadhāya hiraṇyeṣṭakā upa dadhātīme vai lokāḥ svayamātṛṇṇā jyotirhiraṇyaṃ yathsvayamātṛṇṇā upadhāya 26 hiraṇyeṣṭakā upadadhātīmānevaitābhirlokāñjyotiṣmataḥ kurute'tho etābhirevāsmā ime lokāḥ pra bhā̋nti yāste agne sūrye ruca udyato divamātanvanti raśmibhiḥ | tābhiḥ sarvābhī ruce janāya naskṛdhi || yā vo devāḥ sūrye ruco goṣvaśveṣu yā rucaḥ | indrā̋gnī tābhiḥ sarvābhī rucaṃ no dhatta bṛhaspate || rucaṃ no dhehi 27 brāhmaṇeṣu rucaṃ rājasu naskṛdhi | rucaṃ viśyeṣu śūdreṣu mayi dhehi rucā ruca̋m || dvedhā vā agniṃ cikyānasya yaśa iṃdriyaṃ gacchatyagniṃ vā citamījānaṃ vā yadetā āhutīrjuhotyātmanneva yaśa iṃdriyaṃ dhatta īśvaro vā eṣa ārtimārtoṟyő'gniṃ cinvannadhi krāmati tattvā yāmi brahmaṇā vandamāna iti vāruṇyarcā 28 juhuyācchāntirevaiṣāgnerguptirātmano haviṣkṛto vā eṣa yő'gniṃ cinute yathā vai haviḥ skandatyevaṃ vā eṣa skandati yő'gniṃ citvā striyamupaiti maitrāvaruṇyāmikṣayā yajeta maitrāvaruṇatāmevopai̋tyātmano'skandāya yo vā agnimṛtusthāṃ vedarturṛturasmai kalpamāna eti pratyeva tiṣṭhati saṃvathsaro vā agnir 29 ṛtusthāstasya vasantaḥ śirő grīṣmo dakṣiṇaḥ pakṣo varṣāḥ pucchaṃ śaraduttaraḥ pakṣo hemanto madhyaṃ pūrvapakṣāścitayo'parapakṣāḥ purīṣamahorātrāṇīṣṭakā eṣa vā agnirṛtusthā ya evaṃ vedarturṛturasmai kalpamāna eti pratyeva tiṣṭhati prajāpatirvā etaṃ jyaiṣṭhyakāmo nyadhatta tato vai sa jyaiṣṭhyamagacchadya evaṃ vidvānagniṃ cinute jyaiṣṭhyameva gacchati pṛthivīṃ yaccha yathsvayamātṛṇṇā upadhāya
हिन्दी भावार्थHindi meaningAI द्वारा तैयारAI-generated · विश्वास: मध्यमconfidence: medium
संदर्भ:Context: ब्राह्मण भाग: यह अनुष्ठान की व्याख्या है (क्यों, क्या फल, किस शब्द का क्या अर्थ), बोला जाने वाला मन्त्र नहीं।
अग्नि पक्षी है, इसलिए जिसने अग्निचयन किया है वह पक्षी खाए तो मानो अग्नि को ही खाता है और विपत्ति में पड़ता है; तब वह एक वर्ष का व्रत करे। अग्नि पशु भी है, और पशु सामने से आने वाले को चोट पहुँचाता है, इसलिए उसके पास पीछे से पूर्व की ओर जाना चाहिए। 'तू तेज है, मुझे तेज दे, पृथिवी को थाम, पृथिवी से मेरी रक्षा कर' (फिर ज्योति और अन्तरिक्ष, सुवर् और द्युलोक के लिए वैसे ही) — इनसे ये लोक अलग-अलग थमे रहते हैं। स्वयमातृण्णा ईंटें रखने के बाद सोने की ईंटें रखता है; स्वयमातृण्णा ये लोक हैं और सोना ज्योति है, इसलिए वह इन लोकों को ज्योतिर्मय बनाता है। 'हे अग्नि, उगते सूर्य में तेरी जो दीप्तियाँ किरणों से द्युलोक को फैलाती हैं, उन सबसे हमें लोगों के बीच दीप्तिमान कर'; 'हे देवो, सूर्य में, गायों में, घोड़ों में जो दीप्तियाँ हैं, हे इन्द्र-अग्नि, हे बृहस्पति, उन सबसे हमें दीप्ति दो'; 'हमारे ब्राह्मणों में, राजाओं में, वैश्यों और शूद्रों में दीप्ति रख, मुझमें दीप्ति से दीप्ति रख।' अग्निचयन करने वाले का यश और सामर्थ्य दो ओर जाता है, चिनी हुई अग्नि की ओर या यजमान की ओर; ये आहुतियाँ देकर वह उसे अपने में ही रखता है। चिनते समय जो अग्नि को लाँघ जाए वह विपत्ति में पड़ सकता है; वह वरुण की ऋचा 'तत् त्वा यामि ब्रह्मणा वन्दमानः' से आहुति दे — यह शान्ति है और अपनी रक्षा है। अग्निचयन करने वाला हवि बन जाता है; जैसे हवि छलकती है वैसे ही वह छलक जाता है जो अग्निचयन के बाद स्त्री के पास जाता है; वह मित्र-वरुण के लिए आमिक्षा से यज्ञ करे, ताकि स्वयं न छलके। जो ऋतुओं में स्थित अग्नि को जानता है, उसके लिए हर ऋतु अनुकूल होकर आती है और वह दृढ़ रहता है: वर्ष ही वह अग्नि है — वसन्त सिर, ग्रीष्म दाहिना पंख, वर्षा पूँछ, शरद् बायाँ पंख, हेमन्त मध्य, शुक्ल पक्ष परतें, कृष्ण पक्ष पुरीष, दिन-रात ईंटें। प्रजापति ने श्रेष्ठता की इच्छा से इसे स्थापित किया और श्रेष्ठता पाई; जो यह जानकर अग्निचयन करता है वह श्रेष्ठता पाता है।
टिप्पणी:Note: यह खण्ड मुख्यतः ब्राह्मण है, पर इसमें मन्त्र उद्धृत हैं ('तेजोऽसि…' सूत्र और तीन 'रुच्' ऋचाएँ), जिनका प्रयोग ईंटें रखते और आहुति देते समय होता है। 'स्कन्दति' का अर्थ हवि का छलकना और वीर्य का क्षरण दोनों है। अन्त के शब्द 'पृथिवीं यच्छ', 'यत्स्वयमातृण्णा उपधाय' खण्ड-विभाजन के प्रतीक हैं, पाठ का भाग नहीं। पूरा खण्ड लम्बा है, इसलिए गद्य को संक्षेप में दिया गया है।
आधुनिक अंग्रेज़ीEnglishAI द्वारा तैयारAI-generated · विश्वास: मध्यमconfidence: medium
संदर्भ:Context: Brāhmaṇa passage: this explains the rite (why, to what end, what a word means); it is not a formula spoken in it.
Agni is a bird, so if one who has piled the fire eats a bird he eats that very Agni and comes to harm; he should then keep a vow for a year. Agni is also an animal, and an animal hurts the person who approaches it from the front, so one should approach it from behind, moving east, so as not to hurt oneself. 'You are brilliance, give me brilliance, hold the earth, protect me from the earth' (and the same for light and the atmosphere, for heaven and the sky): these hold the worlds apart. After laying the naturally perforated bricks he lays golden bricks. The perforated bricks are these worlds and gold is light, so he makes these worlds full of light. 'Agni, with all your lustres that spread over the sky with their rays in the rising sun, make us lustrous before the people'; 'Gods, Indra and Agni, Brihaspati, with all the lustres in the sun, in cows and in horses, give us lustre'; 'Put lustre in our brahmins and our kings, in vaishyas and shudras; put lustre in me through lustre.' The fame and power of the man who piles the fire go one of two ways, to the piled fire or to the sacrificer; by making these offerings he keeps them in himself. Whoever steps over the fire while piling it is liable to come to harm, so he should offer with the Varuna verse 'I come to you, praising you with sacred speech'; this appeases the fire and protects him. A man who piles the fire becomes an oblation, and just as an oblation spills, so he spills who goes to a woman after piling the fire. He should offer amiksha to Mitra and Varuna, so that he does not spill. Season after season comes in due order to the man who knows Agni as standing in the seasons, and he stands firm. That Agni is the year: spring is its head, summer the right wing, the rains the tail, autumn the left wing, winter the middle, the bright fortnights the layers, the dark fortnights the earth-filling, and the days and nights the bricks. Prajapati laid this fire because he wanted to be foremost, and he became foremost; whoever piles the fire knowing this becomes foremost.
टिप्पणी:Note: Mainly brahmana prose, but it quotes mantras (the 'tejo 'si' formulas and three verses on 'ruc', lustre) that are used when laying bricks and making offerings. 'Skandati' means both an oblation spilling and the loss of semen. The closing words 'pṛthivīṃ yaccha' and 'yat svayamātṛṇṇā upadhāya' mark where the subsections begin; they are not part of the text. Because the section is long, the prose is given in condensed form.
स्रोत:Source: कृष्ण यजुर्वेद — तैत्तिरीय संहिताKrishna Yajurveda — Taittiriya Samhita — sanskritdocuments.org (taittirIyasamhitA). personal study and research only, not for commercial use. भावार्थ AI से बना है और समीक्षा बाकी है।The meaning is AI-generated and awaits review. सुधार सुझाएँSuggest a correction